Εχθές είχε μια υπέροχη πανσέληνο και η παρέα αποφάσισε να την απολαύσει με ένα beach party. Μαζευτήκαμε σχετικά νωρίς στην απόλυτα άδεια και ήρεμη παραλία, άναψαν οι πυρσοί και τα λάπτοπ έπαιζαν μουσική. Οι ψάθες στρώθηκαν αμέσως και οι περισσότεροι βούτηξαν στη θάλασσα για ένα ωραίο βραδινό μπάνιο. Εγώ δεν κολύμπησα. Άραξα στην παραλία κι έβρεχα τα πόδια μου.
Το νερό ήταν υπέροχο. Απίστευτα ζεστό και χαλαρωτικό. Κάποια στιγμή περπάτησα κι απομακρύνθηκα λίγο από την παρέα. Η ολόγιομη σελήνη έριχνε το φως της στην απέραντη θάλασσα και ασήμιζε το νερό που έβγαινε με μικρά κύμματα στην άμμο. Αναπόφευκτα το βλέμμα μου εστίασε στο γεμάτο φεγγάρι και οι συνειρμοί με τη Σελήνη των Ταρό ήρθαν σχεδόν αμέσως.
Σκέφτηκα τον εαυτό μου μέσα στην κάρτα Σελήνη της κλασικής τράπουλας Ταρό των Rider Waite. Με φαντάστηκα να βρέχω τα πόδια μου στο ρυάκι και να κοιτώ το σκυλί και τον λύκο, τα δύο αυτά συγγενικά είδη, το ένα εξημερωμένο και το άλλο άγριο. Σκέφτηκα την μεγάλη ροή των συναισθημάτων που αντιπροσωπεύει η Σελήνη κι εκείνη τη στιγμή ένα ζεστό θαλασσινό κύμα τύλιξε τα πόδια μου. "Ορίστε", σκέφτηκα, "έτσι και τα συναισθήματα ή τα προαισθήματα ξεχύνονται μέσα μας και μας κυριεύουν". Το κύμα υποχώρησε και η άμμος βούλιαξε κάτω από τα πόδια μου. "Έτσι συμβαίνει και με το έντονο συναίσθημα: όταν υποχωρεί, νιώθουμε συχνά τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μας και να μην πατάμε σταθερά". Έκανα κι άλλες σκέψεις και συνειρμούς, άλλοτε προσωπικούς, άλλοτε πιο γενικούς.
Ξανακοίταξα γύρω το τοπίο και σκέφτηκα την παραποίηση που επιφέρει το φως της Σελήνης. Έφερα στο νου μου την πρώτη και βασική ερμηνεία: κάτω από το φως του φεγγαριού, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πράγματι, η θάλασσα τη νύχτα μπορεί να φαίνεται απειλητική και οι σκιές των γύρω δέντρων να τρομάζουν, αν βρεθείς μόνος σου κάτω από το φως της πανσελήνου σε μία έρημη παραλία. Τίποτα όμως δεν είναι τόσο τρομακτικό στην πραγματικότητα! Το φως της σελήνης είναι μαγικό ακριβώς γιατί μπορεί να παραποιήσει τα πάντα.
Λίγο πριν επιστρέψω στην παρέα έριξα ξανά το βλέμμα μου στο ολόγιομο ασημένιο φεγγάρι που εχθές έμοιαζε να κρέμεται μέσα στη μέση του πουθενά για να ομορφαίνει τη νυχτερινή θάλασσα. "Από αύριο θα βρίσκεται σε χάση" είπα μέσα μου και συνειδητοποίησα για μία ακόμα φορά τους ατελείωτους κύκλους της ζωής, όπου τα πάντα ορίζονται από την αρχή, την ακμή, την παρακμή και τη διάλυση μέχρι να αρχίσει ξανά ένας νέος πανομοιότυπος κύκλος. Αν μπορούσαμε να το έχουμε αυτό κάθε μέρα στο μυαλό μας νομίζω ότι θα αντιμετωπίζαμε με μεγαλύτερη αισιοδοξία όσα μας προβληματίζουν αλλά και με λιγότερη έπαρση όλα μας τα επιτεύγματα.
Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά.
YΓ. Για την αποψινή μου σημείωση χρησιμοποιώ την Σελήνη και την Μεγάλη Ιέρεια από την τράπουλα Ταρό της Anna K. Τη Σελήνη της γιατί απεικονίζει ακριβώς το σκηνικό στο οποίο βρέθηκα εχθές αλλά και την Ιέρειά της γιατί νομίζω ότι η απεικόνισή της αντιπροσωπεύει τέλεια τους αιώνιους κύκλους που ανέφερα παραπάνω.
Το νερό ήταν υπέροχο. Απίστευτα ζεστό και χαλαρωτικό. Κάποια στιγμή περπάτησα κι απομακρύνθηκα λίγο από την παρέα. Η ολόγιομη σελήνη έριχνε το φως της στην απέραντη θάλασσα και ασήμιζε το νερό που έβγαινε με μικρά κύμματα στην άμμο. Αναπόφευκτα το βλέμμα μου εστίασε στο γεμάτο φεγγάρι και οι συνειρμοί με τη Σελήνη των Ταρό ήρθαν σχεδόν αμέσως.
Σκέφτηκα τον εαυτό μου μέσα στην κάρτα Σελήνη της κλασικής τράπουλας Ταρό των Rider Waite. Με φαντάστηκα να βρέχω τα πόδια μου στο ρυάκι και να κοιτώ το σκυλί και τον λύκο, τα δύο αυτά συγγενικά είδη, το ένα εξημερωμένο και το άλλο άγριο. Σκέφτηκα την μεγάλη ροή των συναισθημάτων που αντιπροσωπεύει η Σελήνη κι εκείνη τη στιγμή ένα ζεστό θαλασσινό κύμα τύλιξε τα πόδια μου. "Ορίστε", σκέφτηκα, "έτσι και τα συναισθήματα ή τα προαισθήματα ξεχύνονται μέσα μας και μας κυριεύουν". Το κύμα υποχώρησε και η άμμος βούλιαξε κάτω από τα πόδια μου. "Έτσι συμβαίνει και με το έντονο συναίσθημα: όταν υποχωρεί, νιώθουμε συχνά τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μας και να μην πατάμε σταθερά". Έκανα κι άλλες σκέψεις και συνειρμούς, άλλοτε προσωπικούς, άλλοτε πιο γενικούς.
Ξανακοίταξα γύρω το τοπίο και σκέφτηκα την παραποίηση που επιφέρει το φως της Σελήνης. Έφερα στο νου μου την πρώτη και βασική ερμηνεία: κάτω από το φως του φεγγαριού, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πράγματι, η θάλασσα τη νύχτα μπορεί να φαίνεται απειλητική και οι σκιές των γύρω δέντρων να τρομάζουν, αν βρεθείς μόνος σου κάτω από το φως της πανσελήνου σε μία έρημη παραλία. Τίποτα όμως δεν είναι τόσο τρομακτικό στην πραγματικότητα! Το φως της σελήνης είναι μαγικό ακριβώς γιατί μπορεί να παραποιήσει τα πάντα.
Λίγο πριν επιστρέψω στην παρέα έριξα ξανά το βλέμμα μου στο ολόγιομο ασημένιο φεγγάρι που εχθές έμοιαζε να κρέμεται μέσα στη μέση του πουθενά για να ομορφαίνει τη νυχτερινή θάλασσα. "Από αύριο θα βρίσκεται σε χάση" είπα μέσα μου και συνειδητοποίησα για μία ακόμα φορά τους ατελείωτους κύκλους της ζωής, όπου τα πάντα ορίζονται από την αρχή, την ακμή, την παρακμή και τη διάλυση μέχρι να αρχίσει ξανά ένας νέος πανομοιότυπος κύκλος. Αν μπορούσαμε να το έχουμε αυτό κάθε μέρα στο μυαλό μας νομίζω ότι θα αντιμετωπίζαμε με μεγαλύτερη αισιοδοξία όσα μας προβληματίζουν αλλά και με λιγότερη έπαρση όλα μας τα επιτεύγματα.
Ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά.
YΓ. Για την αποψινή μου σημείωση χρησιμοποιώ την Σελήνη και την Μεγάλη Ιέρεια από την τράπουλα Ταρό της Anna K. Τη Σελήνη της γιατί απεικονίζει ακριβώς το σκηνικό στο οποίο βρέθηκα εχθές αλλά και την Ιέρειά της γιατί νομίζω ότι η απεικόνισή της αντιπροσωπεύει τέλεια τους αιώνιους κύκλους που ανέφερα παραπάνω.







