Όποτε εμφανίζεται αυτός ο κλέφτης της Ταρό, έχω την τάση να γυρίζω το βλέμμα μου στον χώρο γεμάτη υποψίες. Ποιος είναι ο κλέφτης; Τι αναζητά; Πώς μπορώ να τον πιάσω ή να τον εμποδίσω;
Αυτός ο συγκεκριμένος κλέφτης από την αγαπημένη μου τράπουλα Anna K. Tarot το σκάει από το παράθυρο έχοντας δύο σακιά γεμάτα σπαθιά και κοσμήματα στην πλάτη του κι ένα πονηρό χαμογελάκι στο πρόσωπό του.
Όταν κλέβουν τα Σπαθιά μου, κλέβουν την λογική μου, την περηφάνια μου, τις αξίες μου, τα ιδανικά μου, τον ορθολογισμό μου, την πνευματική μου διαύγεια. Όλα αυτά εξαφανίζονται κι αν όχι εντελώς, αυτό που μένει πίσω δεν αρκεί για να συνεχίσεις.
Όμως, ποιος είναι ο κλέφτης; Μπορεί να είναι κάποιος άνθρωπος του περιβάλλοντός μου, κάποιος εγωιστής και παρτάκιας, κάποιος ύπουλος τεμπέλης που νομίζει ότι μπορεί να αποκτά όσα θέλει χωρίς να δουλεύει γι αυτά, απλά κλέβοντάς τα από τους άλλους. Όμως, κατά τη γνώμη μου, σπανίως συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όταν εμφανίζεται αυτός ο κλέφτης, είναι η ώρα για έναν έλεγχο εντιμότητας.
Μήπως κάνω πράγματα πίσω από την πλάτη των άλλων τον τελευταίο καιρό; Μήπως προσπαθώ να επηρεάζω τις καταστάσεις από το παρασκήνιο; Μήπως κρύβω μέσα μου εγωιστικές σκέψεις για τεχνάσματα και στρατηγικές; Μήπως νομίζω ότι δικαιούμαι να παίξω παραβαίνοντας κάποιους κανόνες γιατί έτσι κι αλλιώς οι άλλοι άνθρωποι μού χρωστάνε; Πόσα από τα πράγματα που κάνω ή σκέφτομαι ή επιδιώκω αντέχουν στο φως της μέρας;
Υπάρχει πάντα χρόνος να καλύψουμε τα ίχνη μας όταν εμφανίζεται το Εφτά Σπαθί. Όμως δεν ωφελεί να κρυβόμαστε από την αλήθεια. Μπορεί να είναι άσχημη. Μπορεί να είναι σκληρή αλλά ο δισταγμός είναι χειρότερος. Το να αναζητούμε εύκολες διεξόδους από τις ευθύνες και τα προβλήματά μας είναι ένας δρόμος μοναχικός, βρώμικος και μόνο για λίγο ανακουφιστικός.
Όταν κλέβουν τα Σπαθιά μου, κλέβουν την λογική μου, την περηφάνια μου, τις αξίες μου, τα ιδανικά μου, τον ορθολογισμό μου, την πνευματική μου διαύγεια. Όλα αυτά εξαφανίζονται κι αν όχι εντελώς, αυτό που μένει πίσω δεν αρκεί για να συνεχίσεις.
Όμως, ποιος είναι ο κλέφτης; Μπορεί να είναι κάποιος άνθρωπος του περιβάλλοντός μου, κάποιος εγωιστής και παρτάκιας, κάποιος ύπουλος τεμπέλης που νομίζει ότι μπορεί να αποκτά όσα θέλει χωρίς να δουλεύει γι αυτά, απλά κλέβοντάς τα από τους άλλους. Όμως, κατά τη γνώμη μου, σπανίως συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όταν εμφανίζεται αυτός ο κλέφτης, είναι η ώρα για έναν έλεγχο εντιμότητας.
Μήπως κάνω πράγματα πίσω από την πλάτη των άλλων τον τελευταίο καιρό; Μήπως προσπαθώ να επηρεάζω τις καταστάσεις από το παρασκήνιο; Μήπως κρύβω μέσα μου εγωιστικές σκέψεις για τεχνάσματα και στρατηγικές; Μήπως νομίζω ότι δικαιούμαι να παίξω παραβαίνοντας κάποιους κανόνες γιατί έτσι κι αλλιώς οι άλλοι άνθρωποι μού χρωστάνε; Πόσα από τα πράγματα που κάνω ή σκέφτομαι ή επιδιώκω αντέχουν στο φως της μέρας;
Υπάρχει πάντα χρόνος να καλύψουμε τα ίχνη μας όταν εμφανίζεται το Εφτά Σπαθί. Όμως δεν ωφελεί να κρυβόμαστε από την αλήθεια. Μπορεί να είναι άσχημη. Μπορεί να είναι σκληρή αλλά ο δισταγμός είναι χειρότερος. Το να αναζητούμε εύκολες διεξόδους από τις ευθύνες και τα προβλήματά μας είναι ένας δρόμος μοναχικός, βρώμικος και μόνο για λίγο ανακουφιστικός.
